Het weer werkt niet altijd mee. Understatement.

Op 'mijn' berg in Haiming begon de dag grijs, met laaghangende wolken en aanhoudende regen. Toch trok ik mijn jas aan voor een rondwandeling. Geen uitzichten dit keer, maar details: frisgroen gras, bloemen vol regendruppels en kleine stukjes flora & fauna die juist oplichten op een druilerige dag.

Dit blog is een fotoverslag van een natte wandeling in Tirol, vastgelegd met mijn telefoon, tussen de buien door. 

Regen, lage wolken en nul zicht: geen dag om hoog de bergen in te gaan.

Dus koos ik voor een eenvoudige wandeling door en rondom Silz (Tirol). Het bleek het een verrassend mooie tocht vol kleine ontdekkingen: een waterval, rustige bosranden, Bildstöcke, bijenkorven, flora & fauna en een mysterieuze ruïne op een heuveltop.

Een wandeling die bewijst dat grijze dagen stiekem toch goud waard zijn.

Een dagje rustig aan in het Ötztal?
Wie hou ik hier voor de gek ;)

Met strakblauwe lucht boven de toppen van een bergpas die pas drie dagen open was, werd het doel al snel de Timmelsjoch, de hoogste grensovergang van Oostenrijk.

Deze iconische route tussen Tirol en Zuid-Tirol zat al jaren ergens in mijn hoofd, samen met een vage jeugdherinnering aan een vakantie in Längenfeld. Meer dan zestig haarspeldbochten, tol vanaf Hochgurgl en uitzichten tot ver in Italië maakten het een rit die je gewoon móét rijden.

De Hahntennjoch in de Lechtaler Alpen is een van de meest indrukwekkende bergpassen in Tirol. Deze 1.894 meter hoge pas verbindt Imst in het Inntal met Elmen in het Lechtal en biedt een spectaculaire route van 29 kilometer vol haarspeldbochten, steile hellingen en adembenemende uitzichten. De tunnelvrije weg maakt het een ideale bestemming voor liefhebbers van bergen, bochten en natuurfotografie. Ik neem je mee langs de Hahntennjoch, deel te veel foto's en vertel over het landschap, de geschiedenis en de unieke sfeer van deze Tiroler route. Deze pas heb ik van west (Elmen) naar oost (Imst) gereden.

Soms maken regenachtige dagen de mooiste verhalen mogelijk. Toen ik wakker werd in een nat en grijs Liechtenstein zag het er naar uit dat onze plannen voor bergwandelingen letterlijk in het water vielen. Toch besloten we het avontuur niet op te geven. De Taminaschlucht bij Bad Ragaz leek een plek waar zelfs de regen iets magisch kon toevoegen, met haar warme bronnen, overhangende rotsen en eeuwenoude mystiek. Wat begon als een praktische keuze om een droge plek te vinden, groeide uit tot een bijzonder wandelervaring. Het verhaal van een dag waarop regen en ruige natuur elkaar vonden in de diepe kloof van de Tamina en wij daar ergens tussenin.

Soms brengt een regenachtige dag de mooiste verrassingen. Wat begon als een grijze rit door Frankrijk, Duitsland en het Zwarte Woud eindigde bij een van de indrukwekkendste natuurwonderen van Europa: de Rheinfall in Schaffhausen, Zwitserland. De grootste waterval van Europa in de Rijn stond al jaren op mijn ‘bucketlist’ en het bezoek werd een onvergetelijke ervaring.

Van stromende regen tot vallend water: deze tussenstop op weg naar Liechtenstein bleek letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt van de reis.

Afgelopen weekend bezocht ik Slot Loevestein, een iconisch kasteel en fort in de Bommelerwaard. Het fort diende eeuwenlang als verdedigingswerk, gevangenis en militair bolwerk en sinds 2021 behoort het als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie tot het UNESCO Werelderfgoed.

En dit weekend werd de hele vesting omgetoverd tot een middeleeuws kampement én toernooiveld.

Soms kom je op plekken waar je meteen wilt blijven. Zo’n plek is Péniche Bonne Chance, een charmante woonboot op het Canal de la Marne au Rhin, net boven Straatsburg. Hier begint de dag met de zon op het water en eindigt hij met een glas Elzasser wijn op het dek. Rustig, sfeervol en nét een tikkie anders. Dit is overnachten op z’n Frans ... traag, warm en vol charme.

Regelmatig spreken we af, Gerda en ik, anders blijven onze ontmoetingen meestal beperkt tot verjaar- en feestdagen. Dit keer kozen we voor het Nationaal Park De Hoge Veluwe: een eerste kop koffie bij Van der Valk Arnhem, gevolgd door een dag in het park. Natuurlijk mét camera.

Het is de tweede week van september en de bronstperiode staat voor de deur. Een paar jaar geleden stond ik hier oog in oog met burlende edelherten en zelfs een wild zwijn! Hoog tijd voor een herhaling.

Straatsburg stond vandaag, 20 mei, op het programma en het werd een dag met hoogtepunten maar ook een dieptepunt(je). De beroemde kathedraal stond bovenaan mijn lijstje, maar helaas bleek die uitgerekend vandaag gesloten door een veiligheidsoefening. Een serieus soort van jankmoment, maar tegelijkertijd leverde dit unieke foto’s op die je zelden ziet.

Gelukkig heeft Straatsburg veel meer te bieden. Het oude centrum is super toeristisch, maar heerlijk om doorheen te wandelen. Vooral Petite France, met zijn vakwerkhuizen, kanalen en bruggen, is een van de mooiste stadsdelen die ik in lange tijd zag.